Voor dertig klokuren van je bel-angst af

We haalden niet het Guinness Book of World Records maar we haalden wel de plaatselijke kranten. Dankzij de probeerruimte die we op school kregen. En de steun van alle leraren. In dit verhaal lees je hoe Dédé van haar bel-angst af kwam en een karateles van Doodkorte kreeg.

Wij, klas 3c, deden op vrijdag 10 en zaterdag 11 december 1982 een geslaagde recordpoging: wij organiseerden de langste schooldag.

De aanleiding was een uitzending van het radioprogramma Tussenuur, dat op zaterdagmiddag tussen 14 en 15 uur uitgezonden werd op Hilversum 3 en gepresenteerd werd door jongeren – onder andere door Sjors Fröhlich, toen zelf 14 jaar oud, nu burgemeester van Vijfheerenlanden. In die uitzending was een reportage over een klas die het record op een schooldag van 24 uur zette. Deze uitzending inspireerde ons tot het verbeteren van dit record.

We kregen 30 klokuren uur les, achter elkaar. Volgens de regels van het Guinness World Book of Records mocht je, bij zo’n duurterecord, na ieder uur 5 minuten pauze nemen – dat mocht je opsparen tot een kwartier pauze na 3 uur les. Dat deden we dan ook, en ’s avonds aten we in dat kwartier in de kantine stamppot die door allemaal ouders gemaakt was – de tafels stonden klaar, de borden waren al volgeschept, fantastisch! Er waren ieder uur getuigen, na ieder uur moesten we allemaal onze handtekening zetten, er waren continu artsen (dat was gemakkelijk te regelen): we voldeden aan alle eisen voor een officiële recordpoging.

We maakten soep bij natuurkunde; we kregen karateles in de kantine van Doodkorte (Engels). We hielden elkaar wakker bij tekenen, rond een uur of 4 ’s ochtends….

Het was een mooi evenement, dat we helemaal zelf geregeld hadden, met Nieske Castelein, Door Nubé en Dédé de Haan als aanjagers.

We verbonden er ook sponsoring en een goed doel aan, wat het nog bijzonderder maakte.

Het is inmiddels 41 jaar geleden – ik was net een aantal dagen 14 jaar oud toen de recordpoging plaatsvond. Ik kan me nog heel goed herinneren dat het organiseren ervan mij confronteerde met mijn “bel-angst”, en me daar voor altijd vanaf heeft geholpen. Het bleek namelijk dat mensen over het algemeen erg vriendelijk zijn aan de telefoon, ook als je ze niet kent 😉.

Na onze langste schooldag werd ik door verschillende leerlingen van andere scholen gebeld, die ons record wilden gaan verbreken. Ze belden op om te vragen wat je dan allemaal moest regelen (en waren vaak een stuk minder vriendelijk aan de telefoon – bel-angst was blijkbaar niet iets waar iedereen last van had 😉). Ik kan me nog herinneren dat ik toen verbaasd en verontwaardigd was over die telefoontjes, zeker als de betreffende leerlingen al een stuk ouder waren dan wijzelf.

Afijn, het record is snel daarna weer verbroken, ik weet niet waar het nu op staat – ons record is keurig ingediend bij het Guinness Book of Records, maar het heeft het boek nooit gehaald.

Het heeft de regionale kranten wel gehaald: de Leeuwarder Courant en het Nieuwsblad van het Noorden van 13 december 1982.

Dit is één van die herinneringen die maken dat ik met ontzettend veel plezier terugkijk op mijn gymnasiumtijd.

 

Tot 13 januari!

Dédé de Haan

1980-1986

Dédé de Haan zit momenteel in de virtuele klas 43a van het Stedelijk Gymnasium. Ze bezocht onze school van 1980 tot 1986. Als een echte bèta ging ze wiskunde studeren in Groningen. Van daar uit ontwikkelde ze een expertise in wiskunde les geven. Ze werkte als docent en uitgever en werkt sinds 2020 in opdracht van de NWO aan haar promotieonderzoek “Ontwikkelen van vakkennis en vakdidactische kennis door Learning Study in de lerarenopleiding wiskunde”. 

 

Deel je Gymnasium verhaal!

In welke klas zit jij, momenteel? Heb je ook een klassenfoto, herinnering of volstrekt uniek levensverhaal om te delen? Stuur je verhaal naar communicatie@lustrumstedelijkgymnasium.nl.